Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.

Startpagina Vinkwijk! Vinkwijkse Kermissen Vinkwijkse kermis 2006 Vinkwijkse kermis 2010 Vinkwijkse Kermis 2011 Vinkwijkse Kermis 2012 Vinkwijkse Kermis 2013 Vinkwijkse kermis 2015 Het bestuur De Pen In de Spotlight! Agenda Vinkwijkse Jeugd Foto's Gastenboek Contact Te huur 

De Pen

dinsdag, 07 augustus 2007 Hallo beste buurtvrienden en andere belangstellenden. Aan mij is de eer om als eerste iets te schrijven voor deze nieuwe rubriek op onze website. Omdat ik de spits af mag bijten, lijkt het mij een mooie gelegenheid om iets meer te vertellen over het ontstaan en de activiteiten van onze vereniging. Vooral voor "nieuwkomers" in onze buurt kan dit interessante en nuttige informatie zijn. Onze buurtverening is ontstaan, naar aanleiding van een feestavondje die destijds georganiseerd is voor alle deelnemers aan de in die tijd alom bekende ?zomer/dorpsspelen? en belangstellende buurtgenoten. Die feestavond is toen bij alle bezoekers erg in de smaak gevallen, en daarom is er op die avond besloten om er een jaarlijks terugkerend feest van te maken. Een aantal vrijwilligers hebben toen het initiatief genomen om jaarlijks zo?n feestavond te gaan organiseren. Ook de tweede feestavond werd een groot succes, dus voor de vrijwilligers reden genoeg om door te gaan. Op een van de vergaderingen kwam de toenmalige voorzitter Willy Fenneman met een oud kranten-artikel uit de collectie van zijn schoonvader Bertus Lukkezen. Uit dit kranten-artikel bleek, dat er vroeger, enkele jaren na de tweede wereldoorlog, jaarlijks een identiek feest gehouden werd in onze buurt Vinkwijk, en dit feest werd in die tijd gevierd onder de noemer ?Vinkwijkse Kermis? Natuurlijk was toen het idee snel geboren, om deze ?Vinkwijkse Kermis?weer in ere te gaan herstellen, en zodoende werd de jaarlijkse feestavond de vernieuwde ?Vinkwijkse Kermis? Omdat dit buurtfeest vanaf het begin een groot succes bleek te zijn, heeft de groep vrijwilligers na goed overleg, besloten om zich offici?le vereniging te laten registreren, en hebben zij zitting genomen in het bestuur van deze kersverse vereniging. Dat dit een goeie keuze is geweest, is inmiddels wel gebleken, want vorig jaar (2006) hebben wij de twintigste offici?le ?Vinkwijkse Kermis? gevierd. De Vinkwijkse Kermis, is ook de belangrijkste activiteit van onze vereniging, en wordt volgens ons huishoudelijk regelement, elk jaar gehouden op de derde zaterdag van augustus. Af en toe wordt hiervan afgeweken, zoals bijvoorbeeld ook in 2007 en 2008, dan is de kermis een week later i.v.m. de late bouwvak-vakantie. Al jarenlang organiseert het bestuur ook elk jaar weer een fietstocht/barbecue-middag, wat ook elk jaar weer een groot succes is. Ook voor deze activiteit hebben wij een vaste dag gekozen, nl. de zondag voor de voorjaarskermis van het St. Oswaldusgilde in Zeddam. In het verleden hebben we ook een aantal jaren de organisatie in handen gehad van de zaterdag voor de carnavalsoptocht in Zeddam, t.w. de straatversiering in onze buurt, met daarnaast gelegenheid om ons eigen carnavalsfeest te vieren, maar sinds enkele jaren wordt deze dag door diverse straten in hun eigen straat zelf georganiseerd, dus niet meer collectief. Als voorzitter van deze vereniging durf ik toch wel te stellen dat onze vereniging een bloeiende vereniging is, waar gezelligheid en saamhorigheid de boventoon voeren, en ik ben er dan ook best trots op om voorzitter van deze vereniging te mogen zijn. Ik hoop dan ook, dat alle buurtbewoners en ook ex-buurtbewoners trouw onze activiteiten blijven bezoeken, want het bestuur zal zich zeker volop blijven inzetten om de organisatie naar behoren uit te voeren, en zij zullen zeker trachten er elk jaar weer iets moois van te maken, maar om alle activiteiten te doen slagen, is het heel belangrijk, dat alle activiteiten voldoende bezocht blijven worden. Ik denk dat ik hiermee een goed begin gemaakt heb, voor deze rubriek, en ik vertrouw erop dat er velen van u hun steentje zullen bijdragen, en leuke stukjes zullen inzenden. Het is ook de bedoeling dat er in de nabije toekomst meer informatie en foto?s etc. op de site geplaatst zullen worden, zodat de site toch een soort visite-kaartje van onze vereniging gaat worden, die door velen regelmatig zal worden aangeklikt. Ik wil u allen hartelijk bedanken, dat u tijd wilde vrijmaken, om mijn verhaal te lezen, en bij deze deel ik alvast mede dat ik de pen door ga geven aan Irene Saulus ( echtgenote van Joop Wallerbosch) en ik ben er van overtuigd dat haar inzending zeker de moeite waard zal zijn !!! groetjes Oswald Engelbarts Voorzitter Buurtvereniging Vinkwijk

Sinds enkele jaren heeft onze vereniging deze eigen website, maar naar onze eigen mening moet er wat meer informatie geplaatst worden, en eventuele andere artikelen, die de site wat interessanter maken, zodat deze ook vaker bekeken gaat worden. Daarom is het voorstel gekomen om deze rubriek in het leven te roepen, en het is de bedoeling dat er door verschillende mensen uit onze buurt, een stukje wordt geschreven, en elke maand zal er dan een nieuwe inzending geplaatst worden. Degenen die een artikel of verhaal schrijft, bepaalt ook wie het volgende verhaal gaat schrijven. Hij/zij dient vooraf wel aan die persoon te vragen of hij/zij bereid is een stukje te schrijven en in te dienen. Op die manier wordt "de pen doorgegeven aan"....? Wat de inhoud moet zijn van het te plaatsen artikel, bepaalt de schrijver/schrijfster zelf! Het mag een verhaal of stukje zijn dat op een of andere manier betrekking heeft op onze buurtvereniging, maar het mag ook een totaal ander verhaal of gebeurtenis zijn, of gewoon iets wat de schrijver bij de lezers onder de aandacht wil brengen.

UITLEG de PEN

Uitleg van Oswald Engelbarts

Geschreven door Oswald Engelbarts

zondag, 18 november 2007 In de rubriek "geef de Pen door " hierbij Ireen Saulus.Hoe komt Oswald er bij dat hij zeker weet dat mijn stukje de moeite waard zal zijn. Met zo'n afsluitende regel maakt hij het wel moeilijk voor mij. Nu moet ik dus mijn best gaan doen er iets leuks van te maken . Dat is allerminst gemakkelijk Oswald.!!!! Het heeft wat langer geduurd dan mijn bedoeling was, maar hier dan eindelijk mijn korte inzending. Toen wij 17 jaar geleden de stap namen om het grote Arnhem achter ons te laten kwamen we toevallig in Zeddam terecht. Hier stond een klein huisje onder de bomen. Vrijstaand en voor ons betaalbaar. Het voelde meteen goed . Back to the roots . Ik was hier nog nooit eerder geweest, ik kende deze plek niet, ondanks dat ik in 's Heerenberg geboren en getogen ben .(Ik ben van Saulus uit 's Heerenberg, zoals je in de carnavalskrant hebt kunnen lezen.) Er stonden maar een paar huizen. Het huis van de familie Bouwhuis waar nu de familie van Ravenstein woont, dan het huis van de familie Buiting en ons huisje. Verder zag je alleen weiland. Aan de voorkant keken we op het hertenkamp, links van de weg op het ma?sveld van de familie Limbeek. Hier gingen wij wonen, hier kon Joop muziek maken. Geen mens had last van zijn ?lawaai?. Veel contact met de buren hadden we toen nog niet.( We hadden geen echte buren ). De eerste keer dat ik de Vinkwijkse kermis hoorde ( we wisten toen niet wat of waar het was, maar we hoorden de muziek) dacht ik: Watzgebeurd . Er wordt ergens een feestje gevierd! Wij zullen ongetwijfeld een uitnodiging hebben gekregen maar we zijn toen niet geweest. Tegenwoordig weten we hoe leuk het op de Vinkwijkse kermis kan zijn. Overdag de gezelligheid van het koningschieten, het vogelknuppelen en de kinderspelen. Velen zijn net terug van vakantie, er wordt weer bij gepraat. Wat ik ook leuk vind is dat er 's middag een kaarttafel is. Iedereen doet zo zijn ding. 's Avonds gezellig een biertje drinken tot in de vroege uurtjes. Verder herinner ik me van vroeger - de rust ( je hoorde alleen Joop's muziek ). - de konijntjes in 'het bos' van Frans en Josee. ( Nu lopen er 2 pony's in de wei. ) - de zee van bloemen van mijnheer Jansen in de bermen.( Niemand zaait nu meer!.) - het vele blad onder de lindebomen .( Nu hoor ik bladblazers ) Er is veel veranderd in deze buurt. Vele huizen hebben we gebouwd zien worden. De een nog mooier dan de andere. En wie weet hoeveel er nog gebouwd gaan worden. Was Liza 14 jaar geleden een van de weinige kinderen hier in de buurt, hoeveel kinderen wonen er nu wel niet . . De Vinkwijk betekent voor mij een plekje waar ik me thuis ben gaan voelen. De Vinkwijk waar het fijn wonen is ! Groetjes van Ireen en familie, ik geef de pen door aan :.. Mark Lukkezen, een echte Vinkwijker !!!!!!!! Eventuele reactie aan: ireensaulus@planet.nl

Geschreven door Wendy Veurink

zondag, 13 januari 2008 Bijdrage door Mark Lukkezen.In deze rubriek krijg ik de pen van: Ireen Saulus (iedereen kent haar als Ireen Wallerbosch). Een tijdje terug werd ik door Ireen benaderd of ik een stukje voor de internet site van de buurt vereniging Vinwijk wilde schrijven. Ireen ken ik via mijn vrouw Bernadet want ze zijn goed bevriend met elkaar. Wie ben ik en doe ik zoal: Ik zal me zelf eerst verder voorstellen. Mijn naam is Mark Lukkezen en ik woon aan de Vinwijkseweg 22a samen met mijn vrouw Bernadet, onze dochter Kim en onze zoon Mike. Ik ben 45 jaar en werkzaam binnen de NUON organisatie als projectmanager voor de openbare verlichting. Waar ons huis nu staat was vroeger een moestuin. Een jaar of 20 terug heb ik deze grond van mijn ouders gekocht en ongeveer 14 jaar geleden is ons huis erop gebouwd. We wonen in een straat met buren van verschillende leeftijden en dat vinden we wel leuk. De oudste is dik in de tachtig jaar en de jongste is net 1 jaar oud. Wat is er leuk aan deze buurt: Wat ik zelf erg leuk vindt in de buurt dat de gemoedelijkheid er nog steeds is. Op de activiteiten van de buurt zie en spreek je mensen waar je anders niet zo snel mee praat. De jaarlijkse fiets- en barbecue tocht: Elk jaar doe ik met veel plezier aan de fietspuzzeltocht mee. Aan het uit zetten van de fietstocht wordt volgens mij veel tijd en aandacht besteedt omdat deze zeer goed is te fietsen en vaak mooie tochten zijn. Maar je komt dan nog eens op plaatsen waar je anders nooit zou komen. Nadat de kilometers gereden zijn kunnen we ons tegoed doen aan een heerlijk barbecue buffet. Al met al is deze activiteit dus van begin tot het eind goed geregeld en als je een beetje geluk hebt krijg je ook nog een prijsje mee naar huis. Hoe ziet de Vinkwijkse Kermis voor mij eruit: In de week voor de kermis help ik met allerlei hand en span diensten te verrichten in de schuur bij Hans en Gerda. Op de zaterdag zelf ga ik al vroeg in de ochtend naar de schuur om Jan Hoogland te assisteren met het opbouwen van de gehele muziek- en geluids installatie. Daarna gaan we met z?n allen er een gezellige dag van maken. Eerst ontbijten, vlag hijsen onder de klanken van het Vinkwijks volkslied, spelletjes voor de kinderen, vogel knuppelen voor de vrouwen en vogel schieten voor de mannen. Op het eind van de middag samen met Jan alles weer afbreken en opruimen. Iets later snel even douchen, bankzaken doen en weer netjes in het wit aantreden om samen met het bestuur, paard en wagen, De Mollebultbloazers aan gevuld met buurt muziekanten het koningspaar op gaan halen. De rondgang door de buurt is erg leuk, veel bekijks en bij de koning en koningin is het de laatste jaren ook mooi versierd. Daarna samen met Hans Bisselink een vendel hulde geven voor het kersverse koningspaar, vlug weer naar huis omkleden en daarna nog een paar uurtjes door feesten in de schuur. Zo dat was het, ik hoop dat de lezer iets meer te weten is gekomen van Mark Lukkezen en ik geef nu de pen door aan: Wendy Veurink. Waarom Wendy; ik denk namelijk dat met haar creatieve inbreng er weer genoeg interessante leesvoer op de internet site van de buurt vereniging Vinwijk gezet moet kunnen worden. Groetjes vanuit de Vinwijk, Mark Lukkezen (e-mail: m.lukkezen@hetnet.nl).

Geschreven door Mark Lukkezen

woensdag, 04 juni 2008 Wonen in de Vinkwijk.Mijn naam is Wendy Veurink en ik woon dit jaar 20 jaar aan de Vinkwijkseweg. Samen met mijn man Selmar, onze zoon Martin, onze dochter Cindy en mijn schoonmoeder Jennie.De eerste dag dat wij hier kwamen wonen was voor mij als Arnhemse al een hele verandering. Ik ging lopend naar de super om boodschappen te doen en kwam Mia Malie tegen die in haar tuin stond. Zij vroeg wie ik was en wat ik ging doen en of ik dan geen fiets had. Die had ik wel die maar stond nog in Arnhem. Tot mijn stomme verbazing gaf ze mij, een totaal onbekende voor haar, zomaar haar fiets mee.Dat was mijn eerste kennismaking met de ‘buurt’, zoiets kende ik vanuit Arnhem helemaal niet. Maar ik was meteen “verkocht” en wil nooit meer terug naar de stad.De eerste jaren gingen we nog niet naar de Vinkwijkse kermis. Maar toen we daar voor de eerste keer hadden meegedaan werden we met z’n allen ook enthousiast. Mijn schoonmoeder is zelfs al koningin geweest en Martin knuppelkampioen van de jeugd. Ik help nu ook zelf mee tijdens de kermis met schminken en knutselen met de kinderen.De jaarlijkse fietstocht heeft ook een vast plekje op onze kalender. Met de leuke routes die steeds weer uitgestippeld worden en de daarbij behorende opdrachten, waarbij wij altijd behoorlijk fanatiek proberen om hoog te scoren.Daarna gezellig bbqen met z’n allen, dat heeft toch een bepaald sfeertje.In 2006 waren er belangrijke voetbalwedstrijden tijdens de bbq en dus werd de tv erbij aangezet en het Nederlands elftal werd behoorlijk aangemoedigd.We hebben ook 5 jaar meegelopen met de carnavalsoptocht met onze straat.Nu zijn onze kinderen wat ouder en gaan ze liever kijken of zelf met vrienden meelopen. Maar die 5 jaar waren heel gezellig, samen een thema uitzoeken, samen de kleding naaien, het karretje maken en alle kinderen mochten helpen om de kar te schilderen, dat vonden ze prachtig, dan hadden ze er zelf ook aan meegewerkt. Er is de laatste jaren wel veel veranderd in onze straat, een aantal nieuwe woningen erbij, nieuwe buren. Toen wij hier kwamen waren wij een van de jongeren in de straat, nu zijn er veel meer jonge mensen en kleine kinderen. Tijdens het versieren van de straat voor de carnaval, proberen we zoveel mogelijk mensen uit de straat bij elkaar te krijgen. We beginnen met een kopje koffie, daarna de straat in om de vinken en vlaggen te plaatsen en daarna nog even een kopje soep een broodje en een drankje.Zo lopen we niet elke dag bij iedereen de deur plat maar komen we toch als straat bij elkaar.Voor een ieder die dit stukje leest, het is geen groot verhaal, maar het geeft hopelijk weer dat wij als familie Veurink het erg naar de zin hebben in de Vinkwijk!Ik geef de pen graag door aan Silvia Meijer.

Geschreven door Ireen Saulus

dinsdag, 03 februari 2009 De Pen van Silvia Meijer. Een tijd terug (wel twee, dat krijg je als je dingen voor je uit schuift) heb ik de pen van Wendy Veurink gekregen. Voor diegene die het nog niet weten, ik ben Silvia Meijer geboren Weijers. Getrouwd met Jan, en samen hebben we 4 kinderen: Thijs Niek Ellen en Laura. Met ons zessen wonen we aan de Terborgseweg 11. Ik kom van Vethuizen, waar ik 24 jaar heb gewoond en nu woon ik alweer 16 jaar in de Vinkwijk. De verandering van buurt was toen niet zo heel groot want Vinkwijk ligt tegen Vethuizen aan. Vethuizen blijft altijd trekken, m.n. de kermis. Maar ja wat wil je, als je familie er nog woont en je iedereen in Vethuizen nog kent. Dat is in de Vinkwijk wel anders. De meeste mensen heb ik leren kennen toen de kinderen naar school gingen. Op dit moment zijn we druk voor de carnaval. Zaterdags wordt er aan de wagen gebouwd, en dat gebeurt bij ons. Het is altijd een gezellige periode , en het eind resultaat is tijdens de optocht te zien Ik werk ook in Zeddam, draai nachtdienst op Sydehem Zo heel veel heb ik verder niet te vertellen dus geef ik de pen aan Gerard Kok Auteur: S.M. 02-02-2009

Geschreven door Silvia Meijer

maandag, 13 april 2009 Vinkwijk is mooi! de Pen van Franci en Gerard Kock.Wat een voorrecht om de pen te krijgen van Sylvia en Jan Meyer, maar ook wel de verplichting om er iets mee te doen. Vinkwijk is mooi, maar de rondweg moet weg. Het begin van bovenstaande tekst is van het Vinkwijks volkslied het tweede deel betreft de strekking van dit berichtje. Allereerst zullen we vermelden wie dit schrijven. Franci en Gerard Kock, Broekzijde 3 a . Een verdere introductie lijkt ons niet nodig, want we deden en doen nog altijd aardig mee in het verenigingsgebeuren in Vinkwijk en omstreken. Broekzijde zult u zeggen, dat is dat doodlopende klinkerweggetje achter de rondweg. Inderdaad wij en met ons nog een aantal buren wonen achter de rondweg en dat is te merken. Wij horen er in Zeddam soms niet meer bij. Wel als er wat te halen valt, bij collectes en inzamelingen, dan horen we overal bij, want het is een bekend gegeven: het buitengebied schuift nog wel aardig. Maar verder dreigen wij in een isolement te komen voor wat betreft het sociale leven in Zeddam. Enkele voorbeelden de plaatselijk voetbalvereniging jubileert, je werkt zelfs mee met het jubileumboek. Bericht in Montferland Nieuws op die en die vrijdag zullen onze voetballers de jubileumuitgave bezorgen in heel Zeddam. Maar achter de rondweg krijg ik als medeauteur na nog een extra telefoontje het boekje pas op maandagmorgen persoonlijk bezorgd. De overige buurtbewoners krijgen, na nog een aantal belletjes op zaterdag, ruim een week na de bezorgdatum, die immers voor heel Zeddam gold, hun exemplaar van het jubileumboek van VVZ. Wanneer ik niet herhaaldelijk gebeld had, nou ja vult u zelf maar in. Onze dorpsraad, ik weet niet of die ook van ons is, houdt een enquête in heel Zeddam, de formulieren daarvoor worden door de scouting huis aan huis bezorgd in heel Zeddam, behalve achter de rondweg. Wanneer een bestuurslid hierover wordt aangesproken, is het antwoord: “O horen jullie dan bij Zeddam? Wij hebben iemand in Vethuizen gebeld en die had geen belangstellingvoor onze vragen.” Conclusie dus als iemand in Vethuizen geen belangstelling heeft, geldt dat voor heel Vethuizen en ook voor de bewoners van Zeddam achter de rondweg. In overleg met het bestuurslid haalt iemand van achter de rondweg de formulieren op, verspreidt ze in de buurt, verzamelt ze weer en levert ze in bij de betreffende commissie. Wij hebben daarbij gesteld dat de rondweg dient te verdwijnen of er moet anders worden omgegaan met de belangen van de mensen, die buiten hun schuld aan de verkeerde kant van die weg terecht zijn gekomen. Voorbeeld drie is een convocatie van de Oranjevereniging omtrent de viering van Koninginnedag. Die is achter de rondweg ook niet bezorgd. En omdat wij niet op de hoogte waren van de activiteiten, hebben we er niet aan kunnen deelnemen. Jammer in het verleden hoorden wij er gewoon bij. Mocht u nog geïnteresseerd zijn in oude huis-aan-huis bladen met daarbij behorend reclamedrukwerk, maar ook de berichtgeving over gemeentelijke zaken, die echt van wezenlijk belang kunnen zijn. Bij de opgang naar het viaduct over de rondweg liggen er voldoende in de sloot. Die bladen hadden dus achter de rondweg bezorgd moeten worden. Maar er stond blijkbaar te weinig water in de sloot om die bladen vloeiend te bezorgen achter de rondweg, en de bezorger van dienst vond deze vorm van distributie blijkbaar wel afdoende. Wellicht hebben we nog meer “dorpse zaken” gemist, want wanneer e.e.a. niet wordt aangekondigd weet je gewoon niet wat er speelt in een dorpsgemeenschap, waar ook mensen van achter de rondweg deelgenoot van zijn en ook willen blijven. De pen gaat naar Dorie en Frans Gerritsen aan de Korenhorsterweg. Succes er mee!

Geschreven door Franci en Gerard Kock

zondag, 14 februari 2010 Door Frans GerritsenDe Pen van Frans Gerritsen: 15 februari 2010: Toen Gerard Kock mij belde om de Pen over te nemen wist ik niet precies wat hij bedoelde. Ik zei ja voor ik goed en wel besefte wat het in hield. Na een tijd belde Willy Wanders mij namens het bestuur of ik een verhaal of anekdote wilde maken. Wij besloten om hetgeen wat ons enkele jaren geleden in het kippenhok is overkomen te vertellen. Toen ik het verhaal af had kreeg ik het bericht om nog even op de website van de Vinkwijk te kijken, wij zagen de diverse verhalen en besloten dat er nog wat bij moest komen. Wij zijn Dorie en Frans en komen uit Dichteren en wonen sinds 10 jaar op de Korenhorsterweg 1. We wonen hier prachtig en kijken van alle kanten vrij om ons heen. Nadat we in het begin nogal moesten wennen aan de nieuwe omgeving en omstandigheden waren we al snel ingeburgerd. Er werd Dorie ook al snel gevraagd om in de ziekenwerkgroep te zitting te nemen en de buurvrouw vroeg of ik bij het kerkkoor kwam. Ik dacht dat ik niet kon zingen, maar dat is niet het belangrijkste, het gaat erom of je er plezier in hebt. We hebben 3 kinderen en 5 kleinkinderen waar we heel veel plezier van hebben. Nu dus het waar gebeurde verhaal over de kippen. DE HERAUT: Heraut was een koning, een ma’jesteit. ‘Morgens vroeg stapte hij uit zijn hok, gooide zijn kop achterover en dan kraaide hij de vroege ochtendglorie waardoor we wakker werden. We hebben een kippenhok met twee verdiepingen, onder voor de kuikens en de kleintjes, boven voor de groten, met een trap naar beneden waardoor ze via een luik naar buiten kunnen. Je kunt je voorstellen dat hij parmantig naar buiten kwam en op de eerste trede stond om te beginnen met kraaien. Het gebeurde in een nacht , we hadden onze kleinzoons, die lagen boven te slapen, het was ongeveer 3 uur, opeens hoorden we een angstkreet, ik vloog snel de trap op naar de beide jongens. Opa zei de oudste; wat was dat?. Ik dacht dat jullie dat waren zei ik, toen riep oma, ik geloof dat het van buiten is. Ik ging naar buiten toe en oma met de kleinkinderen volgden mij naar het kippenhok, daar was het een ravage, 1 kip was dood en de rest was buiten. We hadden bezoek gehad van een steenmarter, in het donker zag ik dat de Haan ook beschadigd was maar niet hoeveel, ze waren nogal angstig, zaten stil in de hoek van de ren. De volgende morgen hebben we samen met de jongens de dode kip netjes begraven en er een kruis op gezet. Er moest ook nog een naam op komen, Klara Kip kwam er op te staan. De kinderen werden opgehaald en Oma ging nog even boodschappen doen. Ik ging nog even naar de ren toe en keek de kippen eens even rustig aan, heraut de Haan zat in de hoek van de ren met zijn kop omlaag. Ik pakte hem eens op en bekeek hem goed, toen zag ik dat het vel van zijn kop en nek tot op de vleugels lag. Je keek zo tegen zijn kale nek aan, net of je een kippenstrot in de soep had liggen. Wat moest ik eraan doen dacht ik, naar de buurman Jan toe, hij is kuikenbroeder en kippenfokker geweest en houdt ze nu nog voor de hobby. Ik liet de Haan aan hem zien en trok het vel naar de kop toe en zei tegen Jan; kunnen wij dat naaien zoals het gezeten heeft? Hij keer ernaar en zei tegen mij; als jij ermee naar de dierenarts gaat dan trek ik hem de kop eraf want dat vind ik hem niet waard. Maar dat is toch nog jammer van de Haan zei hij en liep naar binnen om naald en draad te halen. We hebben hem toen samen dicht genaaid en Jan streek er nog wat uierzalf en penicilline overheen , nu zien of het wat wordt. De Haan weer terug in zijn hok gedaan, maar hij durfde zijn kop niet meer te bewegen. Ik pakte een oude klomp, maakte die op ongeveer een halve meter hoogte vast en deed er voer in zodat hij zich niet meer hoefde te bukken. Het ging hem goed en hij kon er goed mee overweg. Na een week toen we de hechtingen eruit wilden halen konden we die niet vinden en hebben ze maar laten zitten. Het duurde ongeveer 3 weken nadat hij weer voorzichtig begon te kraaien, enkel dagen daarna kraaide hij weer volop en deed weer datgene waarvoor hij was geboren. Daarna leefde hij nog enkele jaren en genoten wij en de buurman daarvan, moet je hem eens horen zei Jan vaak. Frans Gerritsen, Korenhorsterweg, Zeddam.

Geschreven door Frans en Dorie Gerritsen

Geschreven door -